Wierzymy, że:
  1. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu jest natchnionym i zainspirowanym przez Ducha Świętego, nieomylnym Słowem Bożym. (Jana 17, 17; II Tym. 3, 16)

  2. Bóg jest tylko jeden. Odwieczny, wszechmocny, stworzyciel wszechświata, objawiający się w trzech osobach Ojca, Syna i Ducha Świętego.(Mt. 28, 19; Mk. 12, 29)
    Pan Jezus Chrystus wiecznie był i jest Bogiem (Jana 1, 1; I J. 5, 20). Objawił się nam, gdy przyszedł w ciele rodząc się z dziewicy Marii (Mt, 1, 18; Iz. 7, 14). Żył bez grzechu (I P. 2, 22). Nauczał i dokonał wielu cudów (Dz. 10, 38). Dał się zabić na krzyżu jak złoczyńca, chociaż nim nie był. Umierał – ponosząc karę za przestępstwa (grzechy) nie swoje, ale nasze i innych ludzi.

  3. Martwy, został położony w grobie. Trzeciego dnia wrócił do życia i pokazał się wielu ludziom. Potem wstąpił do nieba, gdzie siedzi po prawicy Ojca i wstawia się za wierzącymi w Niego. (I Kor. 15, 1 – 8; Hebr. 4, 14-16. 12, 2). Pierwszy raz przyszedł, aby uratować, ale oczekujemy Jego powrotu w chwale i z mocą, kiedy będzie sądzić wszystkich ludzi i uratuje tych, którzy go oczekują (Hebr. 9, 27-28).

  4. Wszyscy, którzy umarli zmartwychwstaną przy przyjściu Pana Jezusa – ci, którzy zasnęli wierząc w Jezusa powstaną do życia wiecznego ci, którzy umarli bez Jezusa – powstaną na sąd i zostaną wrzuceni tam gdzie Szatan – do jeziora siarki i ognia (Obj. 20, 11-15)

  5. Każdy człowiek zgrzeszył. Przez grzech pierwszych ludzi natura człowieka jest skażona grzechem. (Rz. 3, 9-10)

  6. Karą i naturalną konsekwencją grzechu jest śmierć i wieczne potępienie. (Ef. 2,1)

  7. Człowiek jest więc martwy duchowo. Jego pełne, prawdziwe życie duchowe zaczyna się tylko dzięki łasce miłosiernego Boga przez odwrócenie się od grzechu i wiarę w Jezusa (oddanie Mu swego życia) i to, że krew Jezusa oczyszcza go z każdego grzechu.(Ef. 2, 1-10)

  8. Będąc wcześniej martwy duchowo przez grzech, człowiek musi zacząć nowe życie – musi narodzić się na nowo (Jana 1, 12-13.3,3)

  9. Człowiek narodzony na nowo ma osobistą, bliską i intymną więź z Bogiem przez Ducha Świętego, którym Bóg pieczętuje serca wierzących (Ef 1, 13-14)

  10. Duch Święty:
    Daje moc do świętego życia przez uświęcenie (Gal. 5, 16)
    Jednoczy wierzących w jeden Kościół, ciało Jezusa na ziemi (I Kor. 12, 12-13)
    Wyposaża dzieci Boże w swoje dary (I Kor. 12, 1-11)
    Daje wolność i swobodę przychodzenia do Boga (II Kor. 3, 17)

  11. Każdy wierzący powinien dać się ochrzcić przez zanurzenie w wodzie. Jest to nakaz Pański dla wszystkich, którzy świadomie w Niego uwierzyli.

  12. Dzieci Boże razem stanowią Kościół i ich najważniejszym celem w życiu jest uwielbienie Boga przez kochanie Jego i miłość do ludzi.

  13. Każdy wierzący z osobna jest świadkiem Jezusa – świadczy swym postępowaniem i słowami o tym, że Jezus żyje, przez co wypełnia jeden z najważniejszych nakazów – głoszenia ewangelii wszelkiemu stworzeniu i czynienia uczniami Chrystusa wszystkich ludzi. (Mt. 28, 19-20; Mk. 16, 15-16)

Jako kościół protestancki odwołujemy się do protestanckich zasad wymienionych poniżej.

Tylko Pismo Święte:

Nie uznajemy wyższego autorytetu niż ten. Jest ono Słowem Boga, który zainspirował świętych ludzi do jego spisania. Autorem, więc nie jest człowiek, ale Duch Święty. Bóg działa zawsze zgodnie ze swoim Słowem, bo nie może inaczej robić niż mówi. Ani tradycja, ani kultura, ani żadne inne księgi, ani żaden człowiek nie mówi prawdy, jeśli mówi sprzecznie z Pismem Świętym. Każde, nauczanie, które jest sprzeczne ze Słowem Bożym nie pochodzi od Boga.

Tylko Bogu Chwała

Człowiek i wszelkie stworzenie zostały stworzone dla chwały Bożej. Wszelkie duchowe doświadczenia, jak i religijne praktyki, jeżeli nie oddają całej chwały Bogu objawionemu w Piśmie Świętym, a czczą coś lub kogoś innego niż Bóg są grzechem i na pewno nie pochodzą z inspiracji Duch Świętego. To, co ostatecznie nie „wydaje owocu” w postaci uwielbienia dla Pana, może tylko i wyłącznie być pozorem dobra. Wszystko to, co jest prawdziwie dobre i doskonałe zawsze kieruje naszą uwagę na wspaniałość Boga i jemu oddaje wszelką zasługę. Cokolwiek Bóg czyni – czyni to przede wszystkim przez wzgląd na swoją chwałę.

Tylko w Chrystusie

Jak mówi Pismo – nie ma innego pośrednika do Boga jak tylko Jezus Chrystus i nie ma zbawienia dla człowieka gdziekolwiek indziej niż w imieniu Jezusa. To Jezusa krew została przelana za nasze nieposłuszeństwa i przewinienia i to On przyjął na siebie wyrok, który słusznie należał się nam przez co my nie musimy ponieść tej kary. Za sprzeczny z wolą Bożą i nieuzasadniony uważamy więc podział na kler i laikat. Z jednej strony jedynym kapłanem – pośrednikiem jest Jezus, a z drugiej strony każdy wierzący z osobna ma bezpośredni kontakt z Bogiem i przez Niego może być używany. Odrzucamy także kult świętych, kult maryjny itp. Zbawienie nie jest udziałem człowieka, dlatego, że jest członkiem tego czy innego kościoła, ale dlatego, że ufa Chrystusowi i go naśladuje – zapisanie się na listę członków i praktykowanie odpowiednich rytuałów niczego w tym względzie nie zmieni. Bóg objawił się człowiekowi w pełni w Jezusie Chrystusie – to co powinniśmy o Bogu wiedzieć zostało nam pokazane w i przez Jezusa. Każdy, kto prosi Jezusa o przebaczenie grzechów i życie wieczne będzie zbawiony. Każdy, kto szuka zbawienia gdzieś indziej będzie potępiony. Jeśli ktoś pragnie poznać Boga, czuje się zmęczony życiem, nie widzi sensu ani celu w życiu, czuje się grzeszny – niech prosi o pomoc Jezusa, a nie zawiedzie się.

Tylko przez wiarę

Każdy uczynek człowieka, nawet jeśli jest to dobry uczynek – wobec świętości i doskonałości Boga – jest ułomny i dlatego człowiek nie może sobie zasłużyć na życie wieczne. Praktykowanie sakramentów również uznajemy za jedynie symboliczne – są one wyrazem rzeczywistości duchowej, nie są natomiast sposobem jednania sobie łaski Bożej. Dobro pochodzi od Boga i człowiek nie może Bogu zaimponować swoją dobrocią, bo Bóg jest daleko lepszy. Ponadto wszyscy ludzie zgrzeszyli i ich natura jest skażona grzechem pierwszych ludzi. Bóg wymaga kary za grzechy, bo jest sprawiedliwy, ale przyjmuje ofiarę Chrystusa zamiast naszej. Ofiara Jezusa jest skuteczna jednak tylko przez wiarę w nią. Nikt nic więcej zrobić nie może, aby do Boga się zbliżyć jak tylko (i aż) uwierzyć w Jezusa i zaufać całkowicie Jemu.

Tylko łaska

Karą i naturalną konsekwencją grzechu jest potępienie. Człowiek zgrzeszył, a więc ciąży na nim kara, którą jest potępienie. Bóg jednak, mimo tego, że ludzkość, jak i każdy człowiek z osobna, zasłużyła na potępienie, okazuje swoją miłość do ludzi i daruje im wszystkie grzechy, jeśli tylko mu uwierzą, jeśli uwierzą w Jezusa. Bóg, mimo iż zasłużyłeś/zasłużyłaś na karę – ułaskawi Cię, jeśli uwierzysz Mu, ale zrobi to nie dlatego, że jesteś przyzwoitym człowiekiem ale dlatego, że On jest łaskawy i dobry. Ty jesteś przestępcą, a w miejsce przestępcy – grzesznika został ukarany Chrystus i na tym właśnie polega Boża łaskawość. Zbawienia nie można ani wypracować (swym rzekomo dobrym życiem), ani kupić, ani wyprosić u żadnego człowieka nawet jeśli jest tzw. osobą duchowną. Człowiek nie może i nie mógłby zrobić nic więcej, aby być zbawionym niż zrobił Jezus. Nic nie można dołożyć do dzieła zbawienia. Jezus już umarł na Golgocie – wykonało się! To jest łaska. To dar, to łaska, którą można tylko przyjąć.